

Stadhuis Zaandam vanuit Provinciale Weg (oostgevel).
Foto: Daria Scagliola en Stijn Brakkee

Foto: Semuel Souhuwat m.m.v. Ashwin Souhuwat
Nieuwbakken doctor Marjan Unger houdt niet van de hokjesgeest onder musea, galeries, beoefenaars en beschouwers van het sieraad, en pleit voor een “meervoudige partijdigheid” in de sieradenwereld. Een interview van Chris Reinewald.

Electric Light Shoe, campagne voor Onitsuka Tiger; ontwerp: Janne Kyttanen en Mads Thomsen, FOC (2008)
Janne Kyttänen besloot al tien jaar geleden alleen nog producten te maken met de 3D-printer. Met zijn ontwerpbureau Freedom Of Creation en met de FOC Collection ontsloot hij zelf een compleet nieuwe markt. “De investeringen zijn te overzien. Dat is een heel verschil met vroeger, toen je als ontwerper enige tonnen op tafel moest leggen om je product te laten maken.”
Meer agenda coming soon

Foto Marnix Postma
De werkzaamheden van de modeontwerper en de architecte verschillen eigenlijk niet zo heel veel van elkaar, vind men bij Arcam: in het persbericht schrijven ze dat beiden “volumes creëren om de mens te beschermen, moeten omgaan met constructieprincipes, en keuze hebben uit een groeiend palet perfecte materialen.” Om een stimulans te geven aan de samenwerking tussen beide disciplines vroegen ze een viertal gelegenheidskoppels om samen te werken. Zo gingen de architecten van BenthemCrouwel en Iris van Herpen gezamenlijk aan de slag, en werd landschapsarchitect Anouk Vogel gekoppeld aan Mattijs van Bergen.
+

Sikkens Kleurenwaaier
In de expositie Norm=Vorm, die in samenwerking met de stichting Den Haag Design en Overheid is opgesteld, wordt de geschiedenis van de standaardisatie en de invloed daarvan op het ontwerpvak in beeld gebracht. De gemiddelde maten van de Westerse mens dienen vanaf ongeveer 1920 internationaal als de norm voor de maten van kleding en de hoogte van meubilair; recent werden ook de gemiddelden van de Chinese bevolking in het megaproject Size China in kaart gebracht. Op de expositie zijn ontwerpen te zien van onder andere Charles Eames, Ettore Sottsass, en de Aquila-keuken die Kho Lang Ie in 1965 ontwierp voor Bruynzeel.
+

Swarte's Toneelschuur in Haarlem. Foto Henze Boekhout
Hoewel de veelzijdige kunstenaar Joost Swarte de afgelopen decennia vooral beroemd is geworden met zijn striptekeningen en illustraties, heeft hij in de loop der jaren ook sculpturen gemaakt en boeken, postzegels en glas-in-lood ramen ontworpen. Zijn passie voor architectuur is bekend: niet alleen speelt architectuur een grote rol in zijn tekenwerk, hij ontwierp ook een aantal bijzondere gebouwen. De expositie in het ABC Architectuurcentrum Haarlem legt de nadruk op zijn architectonische oeuvre.
+

Darwin uit 2008
In samenwerking met Havenbedrijf Rotterdam organiseert museum Boijmans van Beuningen een grote expositie van Atelier van Lieshout in een reusachtige oude onderzeebootloods. Daar is naast oud werk (o.a. Technocrat en Cradle to Cradle) van de studio van Joep van Lieshout ook nieuw werk te zien, waarin een door overconsumptie en een gebrek aan grondstoffen onheilspellende nabije toekomst wordt voorspeld.
+
Rietveld Landscapes fungeert als curator voor de Nederlandse inzending van de Architectuur Biënnale in Venetië. De nadruk ligt daarbij op belangrijke maat- schappelijke problemen en ontwikkelin- gen. Het NAi, verantwoordelijk voor de inzending, vroeg aan de broers Ronald en Erik Rietveld (respectievelijk landschapsontwerper en filosoof) nadrukkelijk “een statement te maken over de potentie van landschapsarchitectuur, stedenbouw en het publiek domein.”
“Internet Killed the MTV Star” kopte The New York Times op 2 mei jl.. Klinkt goed zo’n titel, maar wisten we dat niet al lang? MTV heeft jaren geleden al de muziekvideo’s vervangen door reality soaps, nog voordat internet hét nieuwe muziekvideoplatform werd. Inmiddels is de muziekvideo aan zijn derde renaissance bezig. En het einde van de huidige opleving lijkt nog lang niet in zicht. Met name binnen de indie muziekscene worden de spannendste clips gemaakt. Dat is te verklaren. Voor aanstormende regisseurs en animatoren is de muziekvideo een perfect medium om zich te manifesteren en om nieuwe ideeën uit te proberen. Ze maken een clip voor een artiest die nog niet is doorgebroken tot de mainstream, vaak voor weinig of niets, in ruil voor creatieve controle. Beide partijen profiteren van eventueel succes. opvallend is het grote aandeel geanimeerde muziekvideo’s. Vernieuwing bestaat soms uit het nieuw lezen inblazen van beproefde, analoge, vaak zeer arbeidsintensieve animatietechnieken.
nymag.com/arts/popmusic/features/65725
De in Seattle woonachtige Pecknold opereert onder de naam Grandchildren. Pechnold, autodidact, kiest voor analoge animatietechnieken als claymation en stop-motion en laat zich daarbij inspireren door legendarische voorgangers als de Tjechische surrealist Jan Švankmajer en Oscar Fischinger. Zijn werk is echter niet retro-hip, eerder tijdloos. Vooral zijn animaties voor de band Fleet Foxes (de zanger is zijn jongere broer) zijn sterke staaltjes DIY-filmmaken. Mykonos is een ontroerende semi-abstracte stop-motion animatie gemaakt met geometrische vormen van papier op een glasplaat. In het making of filmpje op Pechnols site is te zien hoe de animatie tot stand kwam. De video voor Grizzly Bears While You Wait for the Others (ook minstens een maand werk) is een overduidelijke ode aan Švankmajer.
grandchildren.tv
Hoe staat het met de geanimeerde clip in Nederland? Recentelijk deden twee Nederlandse stop-motion clips stof opwaaien in de blogosphere. Sverre Fredriksen blies voor Tim Knols eerste videoclip When I Am King de pyrografie (houtbranden) – een hobby kunsttechniek van vergelijkbaar niveau als punniken en painting by numbers – nieuw leven in. Twee maanden non-stop werk voor een 2,5 minuut durende fantasievolle mini-road movie waarin de hoofdpersoon te paard terechtkomt in een zwevende stad in een bos.
svrrmasjon.net
Van der Zwaags video voor Grindin van Nobody Beats The Drum (Van der Zwaag maakt als VJ deel uit van het
collectief) was een viral hit in februari. Van der Zwaag werkte maandenlang aan de energieke abstracte stop-motion video van geanimeerde houtblokjes. De kleine imperfecties, de subtiele kleurreflecties van het geschilderde hout, de zichtbare houtnerven en de perfecte synchroniciteit van beeld en geluid maken deze video tot een van de meest geslaagde hedendaagse voorbeelden van visual music. De melodramatische making of van dit meesterwerk is overigens ook erg vermakelijk.
Meer van Rogier van der Zwaag op: 100procenthalal.nl
Trunk is een multimedia productiestudio in Londen die al enkele jaren opvalt met originele muziekvideo’s. Momenteel is een achttal regisseurs aan Trunk verbonden. Bijzonder geslaagd is de simpele animatie voor Tom Fun Orchestra’s Bottom of the River, geregisseerd door Alisdair & Jock. De simpele, tragikomische animatie van zwarte silhouetten tegen een blauwgroene achtergrond vertelt het verhaal van een illegale nachtelijke vuildump in een rivier. De vocalen worden gezongen door een gelegenheidskoor van naar de bodem gezonken vuilniszakken, terwijl ander afval (en zelfs een afgedankte maar nog levende beer) stilzwijgend voorbijdrijft. Mooi.
trunk.me.uk
Hoofdredacteur: Max Bruinsma, Managing editor: Pao Lien Djie, Eindredacteur: Roelien Plaatsman, Redactieassistent: Robbert van Strien, Webredacteur: Remco Vlaanderen, Redactie: Marc Vlemmings, Nikki Gonnissen, Thomas Widdershoven, Columnisten: Conditional Design team, Ron Kaal.
Aan dit nummer werkten mee: Liesbeth den Besten, Ben Bos, Dolf Broekhuizen, Peter van Kester, Jeanne Tan, Ed van Hinte, Frederike Huygen, Harmen Liemburg, Bas van Lier, LUST, Paul Schilperoord, Semuel Souhuwat, Marjan Unger, Viveka van de Vliet
Art direction / grafisch ontwerp: Thonik, Uitgever: Stichting Design Items, Publishing advisor: Ronald Kraayeveld, Lithografie en druk: Spinhex & Industrie Drukkerij